Απουσία και έκπτωση

Κάποια απελπισμένα βράδια οι έρημοι άνθρωποι κραυγάζουν!

Πασχίζουν να εκτοπίσουν τον πανικό τους, θαρρείς﮲ ίσως να αναζητούν της ύπαρξης την ουσία, να εκφράζουν τη μετάληψη με το θείο, να συνδέουν τη μορφή με το περιεχόμενο.

Δεν αξιολογείται που, συχνά, οι κραυγές εκρήγνυνται άηχες, που οι φιγούρες στέκουν πισωγυρισμένες… Η απόγνωση μόνο υπολογίζεται, η συνειδητοποίηση της κυρίαρχης ανάγκης, η ανεπάρκεια.

Κάπου μπορεί να μην είναι καν βράδυ. Ούτε και αυτό μετριέται όμως. Γιατί κείνες τις στιγμές ο χρόνος δε ρέει, ο χώρος δεν αναγνωρίζει τις διαστάσεις του.
Κάποτε, ακόμα και συντροφιά γίνεται να υπάρχει, να διαχωρίζεται ο πομπός από το δέκτη και να τελείται η επικοινωνιακή λειτουργία. Εξακολουθεί όμως η ίδια πίκρα.

Φαινόμενα όλα! Συμβάσεις συγκάλυψης του κενού και του μηδέν, του ανούσιου τύπου και της άπνοης συνήθειας.

Φαινόμενα, ναι! που μοιάζουν τόσο ουσιαστικά… σαν φυσιολογικά φαντάσματα.

Τα πλάσματα διακρίνονται από αρτιμέλεια, προικίζονται με νου και ψυχισμό. Τα πράγματα περικλείονται σε ευανάγνωστες φόρμες, οικείες. Οι καταστάσεις εμφανίζονται συντονισμένες μέσα στο αναγνωρίσιμο πλαίσιο. Φαίνονται φυσιολογικά, ενώ δεν είναι παρά μία αντανάκλαση, μια μορφοποίηση της αγωνίας.

Εδώ οι θεοί χάνουν το μύθο τους. Τώρα οι ποιητές σωπαίνουν. Με τέτοιο τρόπο η ύπαρξη βιώνει την έκπτωσή της.

Δεν γνωρίζω πού και πότε η Κορίνα Πρεβεδουράκη συνέλαβε αυτή την αίσθηση, πότε και πώς την κυοφόρησε. Δεν έχω ούτε την πρόθεση ούτε την ικανότητα, άλλωστε, να κρίνω το έργο της. Δεν φιλοδοξώ, τέλος, να συνεχίσω το λόγο, εδώ που τα συναισθήματα ήδη τα πλήρωσαν οι παραστάσεις.
Τούτο μόνο: κοινωνούμε τη λειτουργία της ανάπλασης βιωμάτων και εντυπώσεων τέτοιων, που ο καθένας μας συναντά πολλαπλά μέσα στις ανώδυνες καθημερινές του παρατηρήσεις.

Η ζωγράφος το ονομάζει απουσία. Απουσία και έκπτωση!

Γιάννης Παπαδόπουλος, συγγραφέας

ΑΝΤΗΝΩΡ (1991)
ΛΟΥΚΑΣ ΛΟΥΚΑΚΗΣ